Statement

Statement

Uit onderzoek is gebleken dat de kinderen van nu minder gedetailleerd, schematischer, met minder perspectief en streep-achtiger tekenen dan 20 jaar geleden. Het onderzoek werd opgezet door middel van een verhaaltje dat werd voorgelezen waar de kinderen een tekening over moesten maken. Ze tekenden het met veel afzonderlijke elementen, waarbij er veel minder samenhang was tussen de beelden dan in 1996. Het onderzoek wijst als mogelijke oorzaak de digitalisering van de wereld van kinderen van nu aan. Wat betekent dit voor de verbeelding van kinderen en de volwassenen die ze ooit worden?

Immers, zonder verbeelding is er geen innovatie, zijn er geen uitvindingen. Martin Luther King sprak zijn verbeelding over een betere wereld uit in zijn speech ‘I have a dream’. En kunst zou een stuk saaier zijn of niet bestaan zonder verbeelding en de innovativiteit die daarmee samenhangt. 

Verbeelding is voor mij een van de machtigste en belangrijkste tools die wij als mensen bezitten, hèt middel om verder te kijken dan wat er is en om te onderzoeken wat gegeven is. Het is datgene wat ons naar voren trekt. Door met je hoofd in de wolken te lopen, red je de mensheid, misschien zelfs de wereld.

In mijn schilderijen en tekeningen onderzoek ik mijn vele werelden, die een sterke boodschap hebben. Hierdoor is mijn werk veelal autobiografisch. Ik ga in mijn werk verder dan het weten en verdwaal als een ontdekkingsreiziger in mijzelf. Met mijn verbeelding reflecteer ik op de wereld op een manier waar mijn hoofd niet bij kan.

Ik houd van het langzame proces van tekenen en schilderen. In het handmatige is mijn moment tot bezinning, in een wereld waar snelheid de norm lijkt te zijn. Tijdens het proces mijmer ik, dagdroom ik, vallen dingen op zijn plaats. Ik begin vaak met een plan, iets wat ik wil onderzoeken en daarna komen er toevallige associaties terwijl ik aan het schilderen of tekenen ben. Je kunt het een doelgerichte organisatie van het toeval noemen. Ik zoek naar het vreemde, het onverwachte, het bizarre en het wringende. Dat is wat ik het meest spannende  vin

hiding beard om uit te vogelen. Dit ontwikkelt zich tot een unieke persoonlijke beeldtaal. Perfectie is zo ontzettend saai, daar zoek ik dan ook niet naar. Een vlotte, krachtige en soms zelfs schetsmatige stijl vind ik veel prikkelender. Er zit vaak een beweging in mijn werk, waar je de beelden kan ‘lezen’, als een film die is uitgetekend. In mijn werk komen veel zelfportretten voor, soms wel 10 in een werk. Natuur in al zijn facetten is een belangrijk beeldelement dat steeds blijft terugkomen, dat is blijkbaar geïntegreerd in mijn onderbewuste. Soms denk ik dat ik dromen schilder maar ik denk dat ik vooral uitbeeld wat er in mijn achterhoofd verstopt zit.

Dilara Ulu